اوقات شرعی

   
   

عزای حسینی(ع) قبل از شهادت او

عزای حسینی(ع) قبل از شهادت او
پس از ولادت امام حسین(علیه السلام)، رسول خدا(صلى الله علیه وآله) و على(علیه السلام) و فاطمه زهرا(علیها السلام) هنگامى که از رنج ها و مظلومیّت آینده حسین(علیه السلام) آگاه مى شدند، بر او مى گریستند.
در روایتى مى خوانیم: پس از ولادت امام حسین(علیه السلام) رسول خدا(صلى الله علیه وآله) به منزل فاطمه(علیها السلام) آمد و به اسماء فرمود: فرزندم را بیاور! اسماء نیز حسین(علیه السلام) را در پارچه اى سفید قرار داد و به نزد رسول خدا(صلى الله علیه وآله) آورد. رسول اکرم(صلى الله علیه وآله) در گوش راست حسین(علیه السلام) اذان و در گوش چپ وى اقامه گفت و سپس وى را در آغوش گرفت و گریست.
اسماء مى گوید: به حضرت عرض کردم: پدر و مادرم فداى تو باد، چرا گریه مى کنى؟
فرمود: به خاطر این فرزندم گریانم.
عرض کردم: او که هم اکنون متولّد شده است (و جاى شادى و خوشحالى است، نه اندوه).
فرمود: «تَقَتُلُهُ الْفِئَةُ الْباغِیَةُ مِنْ بَعْدِی، لا أَنالَهُمُ اللهُ شَفاعَتِی»; (وى را پس از من گروهى ستمکار به شهادت مى رسانند که هرگز خداوند شفاعتم را نصیب آنان نخواهد ساخت).
آنگاه فرمود: «یا أَسْماءُ لا تُخْبِرِی فاطِمَةَ بِهذا فَإِنَّها قَرِیبَةُ عَهْد بِوِلادَتِهِ»; (اى اسماء! فاطمه را از این ماجرا آگاه مساز؛ چرا که او تازه صاحب این فرزند شده است).(1)
ابن عبّاس مى گوید: من با امیرمؤمنان(علیه السلام) در مسیر رفتن به صفّین همراه بودم; هنگامى که به نینوا رسیدیم، با صداى بلند به من فرمود: اى ابن عبّاس! آیا این مکان را مى شناسى؟ عرض کردم: نه، نمى شناسم.
فرمود: اگر آن گونه که من این سرزمین را مى شناسم، تو نیز مى شناختى، از آن نمى گذشتى جز آن که همانند من گریه کنى.
آنگاه امام(علیه السلام) مدّتى طولانى اشک ریخت، تا آنجا که اشک ها از محاسن مبارکش بر سینه اش سرازیر شد و من نیز همراه او گریستم. امام(علیه السلام) در همان حال فرمود: (واى! واى! آل ابوسفیان را با من چه کار؟ مرا با آل حرب (از اجداد یزید) چه کار؟ همان ها که حزب شیطان و اولیاى کفرند. اى اباعبدالله! صبر پیشه کن! چرا که به پدرت نیز از این گروه همان (ستم ها) مى رسد که به تو مى رسد)؛ «أَوِّهِ أَوِّهِ مالِی وَ لاِلِ أَبِی سُفْیانَ؟ مالِی وَلاِلِ حَرْب حِزْبِ الشَّیْطانِ؟ وَ أَوْلِیاءِ الْکُفْرِ؟ صَبْراً یا أَباعَبْدِاللهِ فَقَدْ لَقِىَ أَبُوکَ مِثْلَ الَّذِی تَلْقى مِنْهُمْ»).(2)
هنگامى که رسول خدا(علیه السلام) خبر شهادت امام حسین(علیه السلام) و مصایب آن حضرت را به دخترش حضرت فاطمه(علیها السلام) داد، زهرا(علیها السلام) به شدّت گریست و آنگاه پرسید: این ماجرا چه زمانى اتّفاق خواهد افتاد؟
رسول خدا(صلى الله علیه وآله) فرمود: زمانى که نه من باشم، نه تو و نه على. فاطمه(علیها السلام) با شنیدن این سخن گریه اش شدیدتر شد. آنگاه رسول خدا(ص) وى را از برپایى عزا و سوگوارى توسّط مردان و زنان امّت، بر شهداى کربلا و رنج هاى زنان اهل بیت(علیهم السلام) آگاه ساخت و پاداش این گریه ها را بیان فرمود.(3)، (4)
پی نوشت:
(1). بحارالانوار، ج 43، ص 239. مرحوم طبرسى نیز این حدیث  را در  «اِعلام الورى بأعلام الهدى»، ج 1، ص 427 و شیخ سلیمان قندوزى حنفى در کتاب  «ینابیع  المودّة»، ج 2، ص 300 نقل کرده اند.
(2). بحارالانوار، ج 44، ص 252 (با تلخیص).
(3). همان مدرک، ص 292 (با تلخیص).
(4). گرد آوري از کتاب: عاشورا ريشه‏ ها، انگيزه‏ ها، رويدادها، پيامدها، سعید داودی ومهدی رستم نژاد،(زیر نظر آيت الله العظمى ناصر مكارم شيرازى) ، امام على بن ابى طالب عليه السلام‏ ، قم‏ ، 1388 ه. ش‏ ، ص 58.
سایت جامع سربازان اسلام

امام حسین(ع)

حسین،حسینی،عزا،عزای حسین،عزای حسینی،عزاداری حسین،عزاداری حسینی،عزای امام حسین،عزاداری امام حسین،قبل از شهادت،عزای حسینی(ع) قبل از شهادت او

نظرات خود را توسط این فرم برای ما ارسال نمایید

مطالب مرتبط به امام حسین(ع)

   
   
   
   
   
   
   
   
   
   

مطالب دیگر سایت جامع سربازان اسلام